Zamek stanowi główną atrakcję turystyczną miasteczka. Zwiedzający mogą obejrzeć ekspozycję poświęconą historii zamku i miasteczka oraz poznać ciekawostki z życia Krzysztofa Haranta, właściciela zamku w XVII wieku. Niedawno udostępniono zwiedzającym nową wystawą przedstawiającą średniowieczną katownię oraz średniowieczną czarną kuchnię. Dzięki wystawie można poznać ówczesny sposób przygotowywania posiłków. W odnowionych i zmodernizowanych sklepieniach zamkowych umiejscowiono galerię nowoczesnego rzeźbiarstwa artystycznego.
Turyści krajowi i zagraniczni wciąż podziwiają rezerwat zabytkowy Kuks. Wielu artystów brało udział w budowie zamku, stąd przepiękne rzeźby osadzone na północnej fasadzie zamku i na jego tarasie oraz inne budzące podziw elementy zdobiennicze Kuksu. Za głównego artystę uznaje się jednak Matyáša Bernarda Brauna, który rozpoczął wystrój rzeźbiarski w 1712 roku. Do najbardziej znanych należą dwa rzędy rzeźb - zawierające po 12 postaci będących alegorią cnoty i rozpusty. Kolejnym zabytkiem architektonicznym jest kościół zbudowany na rzucie nierównomiernego ośmiokąta, należący do bardzo cennych zabytków tego okresu. Ten największy w Czechach kompleks barokowy został zbudowany na zlecenie hrabiego Franciszka Antoniego Šporka (1662 - 1738) jako uzdrowisko w pobliżu źródeł mineralnych. Początek prac budowlanych datuje się na 1695 rok. Do dnia dzisiejszego zachował się kościół, klasztor oraz wystrój rzeźbiarski na prawym brzegu Łaby. Budynek uzdrowiska na lewym brzegu zniknął przed stu laty. Uzdrowisko zaczęło podupadać po śmierci F. A. Šporka oraz po wielkiej powodzi w 1740 roku, która zniszczyła dużą część zabudowań. Do dnia dzisiejszego zachował się budynek pierwotnego gościńca Pod Złotym Słońcem (Hostinec U Zlatého slunce) z 1699 roku. W latach 1874-1996 budynek służył jako szkoła. Od lipca 2003 roku Hostinec wznowił swoją działalność. Przed budynkiem znajdują się rzeźby dłuta M.B. Brauna przedstawiające Dawida i Goliata.
W miejscowości Nový les pomiędzy Kuksem a Dvorem Králové n.L. w latach l723-1732 powstawało wybitne dzieło środkowoeuropejskiego rzeźbiarstwa barokowego. Główny motyw rzeźby z czasem nadał nazwę całości - Szopka Betlejemska. Założycielem i mecenasem tej galerii w plenerze był hrabia Franciszek Antoni Špork, a rzeźby do niej wykonał Matyáš Bernard Braun wraz z pomocnikami ze swojej pracowni. Z pierwotnego zamysłu pozostało tylko niedokończone dzieło.
Barokowy zamek został zbudowany w miejscu wodnego zamku w okresie 1693-1701, a w 1847 roku został przebudowany w stylu empire. Rozległy park wokół zamku założył książę Aleksander Schonburg-Harteinstein po 1881 roku. Miał to być park przyrodniczo- krajobrazowy o powierzchni 9,2 ha. Zachował się jednak tylko na małej powierzchni geometrycznie wykonany parter. Obecnie zamek jest niedostępny dla zwiedzających - został zwrócony pierwotnemu właścicielowi. W jego części znajduje się Szkoła celna.
Miejscowość Bílé Poličany leży w dolinie rzeki Trotinky na wierzchowinie Bělohradská pahorkatina, na wysokości 294 m n.p.m. Pierwsze wzmianki o miejscowości pochodzą z 1271 roku. Początkowo stały tu dwie twierdze z folwarkami. Renesansowa górna twierdza została wybudowana po 1584 roku, a w 1725 roku została przebudowana na zamek, dziś otoczony parkiem angielskim z szeregiem zabudowań klasycystycznych. Dolna twierdza, która stała w miejscu tzw. czerwonego folwarku, niestety nie zachowała się. Należy też wspomnieć o dwupiętrowym spichlerzu stojącym przy drodze. Zamek nie jest dostępny dla zwiedzających i służy jako ośrodek rekreacyjny.
Zamek powstał w wyniku rozbudowania twierdzy w parku między Bystřicą a folwarkiem gospodarczym w południowej części wsi, 4 km na południowy wschód od Hořic. Najstarsi znani właściciele, Mrzák i Zdeněk z Jeřic, należący do rodziny z szachownicą w herbie, są zapisani w dokumentach z 1379 roku. W XVI i XVII wieku zamek często zmieniał właścicieli. Śladem pozostałym po budynku mieszkalnym w twierdzy jest w południowo-wschodnim narożniku obecnego czteroskrzydłowego zamku barokowego masywna ściana o grubości 150-160 cm w dwóch pomieszczeniach na parterze. Dokumenty potwierdzające powstanie twierdzy niedaleko rzeki pochodzą już sprzed 1379 roku. Zamek nie jest udostępniony zwiedzającym. Obecnie znajduje się tu archiwum powiatowe.
Jednopiętrowy budynek zamku z herbem rodu Strozziów nad wejściem stoi w miejscu pierwotnej twierdzy z kamienia z 1. połowy XV wieku. Z twierdzy zachowały się piwnice oraz parter ze sklepieniami walcowymi. Po pożarze w 1749 roku drewniane piętro twierdzy wraz z całym budynkiem zostało przebudowane na zamek. W późniejszych latach zamek był jeszcze przebudowywany. Dziś znajdują się tu pomieszczenia biurowe. Na południowej fasadzie, po lewej stronie bramy wejściowej, znajduje się sprawny zegar słoneczny. Zamek nie jest dostępny dla zwiedzających.
Pochodzący z drugiej połowy XVI wieku budynek renesansowy został przebudowany około 1720 roku w czasach Bertholda Viléma z Valdštejna (1724), a następnie jego zięcia Jana Arnošta Schafgotscha. Za autora bywa uważany Jan Błażej Santini-Aichl. W części wejściowej umiejscowiona jest kaplica na owalnym rzucie. Znajduje się w niej monumentalny ołtarz pochodzący z 1. połowy XVIII wieku z obrazem św. Jana na Pathmu. Zamek otoczony jest rozległym parkiem, w którym znajduje się oranżeria. Obecnie zamek nie jest dostępny dla zwiedzających, ma tu siedzibę internat średniej szkoły zawodowej.
Początkowo barokowy zamek, przebudowany w stylu pseudogotyckim i secesyjnym przez J. Vejrycha w latach 1906-1907. Częścią kompleksu jest park zamkowy o powierzchni ok. 1,5 ha, w którym znajdują się dwie barokowe rzeźby: cztery pory roku z 1751 roku oraz święty Jan Nepomucen z 1732 roku. Park jest ciekawy przede wszystkim dla dendrologów. Rośnie tu 20 gatunków różnych roślin iglastych oraz 66 gatunków drzew liściastych. Od końca XVIII wieku uprawiana jest tam wysokiej jakości odmiana jabłoni - malinówka holovouska (holovouský malináč). W zamku do dnia dzisiejszego mieści się siedziba Instytutu Badawczego Sadownictwa (Výzkumný ústav ovocnářský).
W dokumentach źródłowych znajdują się informacje o twierdzy, która stała w miejscu późniejszego zamku, zbudowanego przez Adama Zilvára z Pilníkova. W latach 1626-1628 znalazł tu schronienie J. A. Komenský wraz z innymi prześladowanymi braćmi czeskimi. W latach 1865-1866 budynek zamku został zburzony.