Hořice są często nazywane „miastem kamiennego piękna” lub też „czeskimi Atenami”. Trudno byłoby znaleźć inne miasto ozdobione tyloma pięknymi rzeźbami. Miasto może się nimi szczycić nie tylko dzięki tutejszym złożom piaskowca, ale przede wszystkim dzięki słynnej szkole rzeźbiarsko-kamieniarskiej, jej profesorom i uczniom oraz innym protektorom. Dzieła zdobią hořicki rynek i ulice, największa ich liczba znajduje się jednak na wzgórzu Gothard. Są one odzwierciedleniem kierunków artystycznych od baroku po współczesność. Godny uwagi jest również wystrój samej szkoły. Mur ogrodzenia zdobi galeria postaci artystów plastyków pracujących w Czechach. Rzeźby powstały w pracowniach szkoły wg projektu tutejszego profesora Mořica Černila. Na trawniku przed budynkiem umieszczono rzeźbę z brązu pn. Martwy Abel (Mrtvý Ábel), szczytowe dzieło czeskiej secesji, dłuta Quida Kociána - najpierw ucznia, a potem profesora miejscowej szkoły, oraz rzeźbę z piaskowca pn. Przebudzenie (Probuzení) dłuta Jana Štursy, który również uczył się w hořickiej szkole.
W 1903 roku u podnóża wzniesienia powstały w wyniku starań hořickich stowarzyszeń Sady im. Smetany (Smetanovy sady), a w nich w tym samym roku odsłonięto pierwszy pomnik Bedřicha Smetany, dłuta Mořica Černila. Z biegiem czasu dołączały do niego kolejne rzeźby - pierwszy pomnik Antoniego Dvořáka autorstwa Miloslava Vávra, Mikoláša Alša dłuta Františka Duchače-Vyskočila, Petra Maixnera autorstwa Václava Suchomela oraz Juro Janosika dłuta Franty Úprky. Najmłodszych zwiedzających ucieszy z pewnością pomnik znanego ducha Karkonoszy autorstwa Šalouna. Sławną bitwę gothardską przypominają też Husyci na straży (Husité na stráži) Suchomela.
Na zboczach Gothardu ma siedzibę sławna hořicka Galeria rzeźb, założona w 1908 roku, wraz ze stałą ekspozycją czeskiego rzeźbiarstwa z 1. połowy XX wieku. W jej sąsiedztwie znajdują się w plenerze zbiory galerii współczesnego rzeźbiarstwa światowego, prace uczestników hořickich sympozjów rzeźbiarskich.